:: دوره 2، شماره 4 - ( زمستان 1390 ) ::
جلد 2 شماره 4 صفحات 285-296 برگشت به فهرست نسخه ها
تحلیل «استدلال علمی» در طب سنّتی ایران
سيد مهدی موحد ابطحی، محمود بابائیان، مهدی برهانی، محمد رضا حاجی حیدری، احمد رضا شریفی علون آبادی، محمد مظاهری، مریم یاوری، مهین الصاق، پیمان ادیبی*
چکیده:   (14697 مشاهده)
طب سنّتی ایرانی نظام جامع طبی است که به نوعی از پزشکی کنونی متمایز می‌باشد. پاسخ به این پرسش که چرا و چگونه طب سنّتی ایرانی نظام پزشکی جامعی محسوب می‌شود، نیازمند تبیین بنیان‌های فلسفی طب سنّتی در حوزه‌هایی است که با دانش پزشکی و با حرفه‌ی طبابت یا عمل بالینی مرتبط باشند. این مقاله با رویکردی منطقی و فلسفی (و نه رویکردی تاریخی) به تحلیل «استدلال علمی» در طب سنّتی ایرانی می‌پردازد که نتایج آن در حوزه‌ی فلسفه‌ی پزشکی (به عنوان یکی از فلسفه‌های مضاف) جای دارد. تفاوت نظام فکری حاکم بر طب سنّتی و پزشکی نوین، نحوه‌ی رویکرد به انسان، حیات و سلامت، شناخت مفاهیم بنیادین مانند سلامت و بیماری و درمان، نظریه پردازی دانش طبی و به کار‌گیری استدلال قیاسی یا استقرایی از جمله مباحثی هستند که این مقاله به آن‌ها می‌پردازد. در این مقاله سعی گردیده است تا نشان داده شود که چگونه نظام فکری طب سنّتی ایران بر اصول تشخیص، منطق تصمیم‌گیری بالینی، سطوح مختلف تدبیر بیماری، فرضیه‌سازی و آزمون فرضیه در تجارب بالینی تأثیر گذاشته‌است.
واژه‌های کلیدی: طب سنّتی، فلسفه‌ی پزشکی، معرفت شناسی، استدلال علمی
متن کامل [PDF 428 kb]   (3147 دریافت)    
نوع مطالعه: اصيل پژوهشي | موضوع مقاله: تخصصي
دریافت: ۱۳۹۱/۷/۲۶


XML   English Abstract   Print



دوره 2، شماره 4 - ( زمستان 1390 ) برگشت به فهرست نسخه ها