سابقه و هدف: مبنای طب سنتی ایران بر پایۀ مزاجشناسی است. مزاج به عنوان یک فاکتور قابلتوجه در ویژگیهای فردی انسانهاست. هدف این پژوهش مقایسۀ مزاجهای گرم و سرد با توان هوازی بوده است. مواد و روشها: تحقیق به روش توصیفی روی تعداد۹۰ داوطلب مرد سالم ۱۸ تا ۲۲ ساله با استفاده از یک پرسشنامۀ استاندارد مزاج آنها تعیین شد و به ۶ گروه دم، بلغم، سودا، صفرا، گرم و سرد تقسیم شدند. میزان توان هوازی این افراد با آزمون پله کوئین مورد قضاوت آمار قرار گرفت. یافتهها: حداکثر اکسیژن مصرفی در آزمون مورد نظر در گروههای دم با سودا، بلغم با صفرا تفاوتی معنادار وجود داشت (p=۰.۰۱). این تفاوت معنادار در افراد گرممزاج و سردمزاج هم دیده شد (p=۰.۰۱). توان هوازی گروهها از لحاظ آماری نسبت به هم تفاوت معناداری داشت (۰.۰۱<p). نتیجهگیری: بهنظر میرسد توان هوازی افراد سوداوی نسبت به دمویها و بلغمیها نسبت به صفراویها و در نهایت افراد سردمزاج نسبت به افراد گرممزاج بیشتر باشد.
